جهان ورزش و جهانی از اطلاعات ورزشی

انتظار مربیان و بازیکنان از داوران این است که بطور یکنواخت قضاوت کنند؛ تصمیمات آنان یکسان و دارای شرایط مشابهی باشد و قوانین را بطور مساوی برای هر دو رقیب اعمال نمایند. مربیان و بازیکنان اغلب عدم یکنواختی در قضاوت را مورد انتقاد قرار می دهند و همین عدم یکنواختی آنان را دچار آشفتگی می کند.

مشکلات عدم یکنواختی

تجربه نشان داده است که عدم یکنواختی مشکلات زیر را ایجاد می کند:بازیکنان نسبت به تشخیص مجاز از غیر مجاز دچار شک و تردید می شوند .مربیان دچار ناکامی می شوند و به شایستگی داور کمتر اعتماد می کنند .داوران بیشتر سوت می زنند تا تیم یا بازیکن را به منظور جبران اشتباهات قبلی جریمه کنند.

وقتی داور در تصمیم گیری خود دچار تردید شود ، بازیکنان به درستی نمی دانند چه چیزی را مد نظر قرار دهند . اگر داوری یک بار از یک خطا چشم پوشی کرد و بار دیگر همین رفتار را خطا گرفت ، بازیکنان و مربیان دچار سردرگمی می شوند. این بلاتکلیفی اغلب اضطراب ، ناکامی ، خشم و بالاخره بسیاری از رفتار های فیزیکی منفی که از افراد متضرر سر می زند ، را به دنبال دارد .

گرایش داور به سمت سوت زدن های بیش از حد یکی از بزرگ ترین مواردی است که یکنواختی قضاوت را به مخاطره می اندازد. وقتی از داوران سوال شد « آیا احساس می کنید که داوران می خواهند سوت اشتباه خود را با یک سوت دیگر جبران کنند؟ » 77 درصد از آنان به این سوال پاسخ مثبت دادند . در نگاه اول ،ممکن است که این کار اجرای عدالت باشد ولی سوت زدن بیش از حد به منظور برقراری تعادل ضمن وابسته سازی بازی به سوت های عمدا اشتباه ، وضع را بدتر می کند .

دستیابی به یکنواختی در قضاوت

یکنواختی واقعی در قضاوت از طریق تلاش در جهت متعادل کردن تصمیم های قضاوتی ایجاد نمی شود بلکه با بکار بردن تفسیر ثابتی از قوانین مسابقه ، می توان به یکنواختی واقعی دست یافت. دو وضعیت رقابتی دقیقا مثل هم نیستند ؛ یعنی وظیفه داور این است که تفسیر قوانین را مطابق قوانین بین المللی بکار گیرد .انجام این کار سبب یکنواختی و عدالت در تصمیمات داور می شود در واقع تفسیر و تشخیص درست ، مبنای بنیادی یکنواختی است .

یکنواختی قضاوت در طی بازی ، که لازمه آن تفسیر یکسانی از قوانین مسابقه است امر ضروری در قضاوت است . با این حال یکنواختی قضاوت در بین داوران نیز به همین اندازه مهم است یعنی داور خوب کسی است که قوانین را به درستی و با یکسانی در داخل و خارج از بازی اعمال کند.

دستیابی به یکنواختی لازم برای یک قضاوت عالی، مستلزم دو ظرفیت است . ظرفیت اول شامل نشان دادن یک تکنیک صحیح ، دانستن قوانین و ارائه ویژگی هایی است که قبلا توصیف شد. اگر داوران به دلیل اینکه اشرافی بر تفسیر قوانین ، جا گیری اصولی و تکنیک های قضاوتی خاص رشته ورزشی خود ندارند ، به راحتی دچار عدم یکنواختی در قضاوت می شوند، این نقص ها را زمانی می توانند برطرف سازند که به نوعی یکنواختی در قضاوت دست یابند.

دومین نیاز برای دستیابی به یکنواختی عالی در قضاوت شامل مهارت های روانی و هیجانی است. قضاوت یکنواخت به یک حالت روانی پایدار نیاز دارد. فراز و نشیب در عملکرد اغلب رابطه مستقیمی با بی ثباتی های روانی دارد. یک داور خوب شدن ، به یک چهارچوب روانی صحیح و حفظ آن در طی شرایط مسابقه نیاز دارد.